Meegroeien met de maatregelen of uitgeput van het tegenstribbelen?

Het aantal besmettingen, sterfgevallen en de extra maatregelen. In het nieuws is bijna niets anders meer te lezen. Een nieuwspagina doorbladeren zonder één van deze begrippen tegen te komen lijkt tegenwoordig bijna ondenkbaar. Dat doet onbewust, maar ook bewust erg veel met de mentale gezondheid van de mens. Ik merk zelf dat ik het nieuws probeer te vermijden, omdat ik al het nare nieuws zat ben. Ik weet het nu wel. Het gaat niet goed met de wereld, corona heeft haar in de ban. Maar ondanks dat, vindt Grapperhaus (minister Justitie en Veiligheid) dat ‘de mens meegroeit met de maatregel’.

 

Steeds meer mensen zijn het zat. Ze voelen zich opgesloten. Alsof de vrijheid waar Nederland bekend om staat, van hen is afgepakt. We kunnen niet meer naar de verjaardag van opa of oma, op kraamvisite van een pasgeboren nichtje of naar het verjaardagsfeest van een beste vriend. Het gaat niet alleen om feestjes met honderd man, maar ook normaal naar je werk of naar school gaan zit er niet meer in. Thuis is de norm. De omgeving waar je juist tot rust hoort te komen. Nu moeten we daar slapen, werken (en dan vooral geconcentreerd blijven), sporten, koken en weer tot rust komen. Ik vind dit maar lastig vol te houden.

 

Jongeren hebben het ook zwaar. Nee, ik stel mij niet aan. Het is bewezen dat sociale contacten essentieel zijn voor de persoonlijke ontwikkeling, vooral in onze jongere jaren. Veel jongeren studeren momenteel en hebben eigenlijk zeeën van tijd, maar kunnen zich er nauwelijks toe zetten. Een groot deel is werkloos geworden doordat de horeca is gesloten. Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik mis het om te werken in de horeca. Ik mis de gezellige collega’s en zelfs de lange werkdagen. Ik voelde me op mijn plek in de keuken, en besef nu pas hoe erg ik het daar naar mijn zin had. Maar nu moet ik het doen met de keuken in mijn eigen huis, zonder gezellige collega’s.

 

Onszelf afleiden van de narigheid zit er ook niet in, we mogen maar een sterk beperkte hoeveelheid vrienden op een dag zien en moeten dan weer voor negen uur thuis zijn. De sportscholen zijn gesloten. De restaurants, cafés, kroegen, bioscopen en musea zijn al maanden dicht.

 

Voor de meeste mensen, zoals ik, is het boodschappen doen of een wandeling in de buitenlucht het hoogtepunt van de dag. Iets wat ik voorheen als niet interessant, saai of zelfs als klus beschouwde. We zitten al maanden binnen opgesloten en ik houd het niet langer meer. Ik raak mentaal uitgeput.

 

Beste meneer Grapperhaus, ik zou u graag willen opbellen om u te vertellen hoe ik me voel. Elke dag is hetzelfde, wakker worden, studeren, serie kijken, slapen. Ik zit elke dag de hele dag thuis met mijn moeder, wat ook niet bevorderend werkt voor onze moeder-dochter relatie. Ik wil zó graag mijn oma weer een knuffel geven, blijven dineren bij een stel vrienden zonder dat ik rekening hoef te houden met de avondklok of op kraamvisite gaan bij mijn pasgeboren buurmeisje. Ik voel me echt verdrietig en eenzaam door alle maatregelen. Maar volgens u ‘groeit de mens mee met de maatregel’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *