Help, ik wil duurzaam leven tijdens Corona!

Duurzaam leven. Samen met meer sporten, gezonder eten en mijn moeder vaker bellen staat dit voornemen al lang op mijn lijst.

Halverwege maart hakte ik eindelijk de knoop door, ik zou stappen gaan zetten. Na het douchen keek ik mijzelf aan in de spiegel. “Nu ga ik het écht proberen”, sprak ik mijzelf hardop toe. Echter, de “maar waar moet ik beginnen?”, gedachte sloop ook gelijk naar binnen.

Mijn eerste voornemen was om plastic mijn uit huis te faseren. Op YouTube vond ik de ene inspirerende video na de ander. Ik kwam bij Lauren Singer terecht. Een prachtige jonge Amerikaanse meid die al haar afval van vijf jaar in een klein jampotje had weten te proppen. Ze beloofde mij dat het makkelijker is dan je verwacht. Halverwege het filmpje besloot ik háár te willen zijn en het roer om te gooien.

De volgende ochtend liep ik vol vertrouwen naar mijn fiets. Om mijn schouder hingen meerdere canvastassen gevuld met bakjes en herbruikbare zakjes. Ik fietste door naar de markt. Daar vroeg ik aan alle verkopers of ze mijn zelf meegenomen verpakkingen wildegebruiken. Ik stond al klaar voor een aantal verbaasde blikken en flauwe grappen, maar niets bleek minder waar. Zonder enig sjoege werden mijn bakken gevuld en kreeg ik zelfs nog een “lekker bezig meid” toegestopt van de vrouw die sinaasappelsap in mijn waterfles perste. Het is natuurlijk de Noordermarkt, dacht ik, de verkopers zijn inmiddels wel wat gewend.

Weer de volgende ochtend keek ik het nieuws: corona maakte zijn entree in Nederland. Rutte verkondigde dat Nederland in een intelligente lockdown zou gaan. Geen tripjes naar de markt meer voor mij, hoe ga ik dan nog duurzaam leven?

Ik liep vol goede moed naar de Albert Heijn. Het plastic lachte mij overal toe. Dan maar de Ekoplaza, daar leek het wat beter te gaan. Het was alleen nog niet wat ik zocht. Na wat rondvragen kwam ik erachter dat er ongelooflijk winkels in Amsterdam zijn waar ik naar toe kon gaan. Ik begon bij Little Plant Pantry. Vanaf het moment dat ik binnenkwam was ik verkocht. In de houten stellingkasten stonden uitsluitend glazen potten uitgestald en er was geen plastic te bekennen. Uit een grote stoffen zak schepte ik wat rijst over in mijn bakje. Ik realiseerde mij dat ik het enige plastic van de winkel in mijn handen had en probeerde het te verbergen door een ongemakkelijke houding aan te nemen. “Dat is helemaal niet nodig”, hoorde ik een vriendelijke stem achter mij zeggen. Ik draaide mij om, de verkoopster stond 1,5 meter achter mij. “Je bent al hartstikke goed bezig”, zei zij lachend.

Ik fietste weer naar huis met een volle tas boodschappen: een houten tandenborstel, een natural fiber afwasspons, een shampoo bar én een buslading aan tips. Een tip die bij mij bleef hangen was het veiligheidsscheermes. Dit scheermes was niet alleen duurzamer, maar ook veel goedkoper en beter voor mijn huid.

Onderweg naar huis fietste ik langs de winkel die de verkoopster mij tipte. Zodra ik het scheermes zag, zakte de moed mij in de schoenen. Het zag eruit als een marteltuig. Het was volledig van roestvrijstaal gemaakt, met een platte kop waar twee scherpe messen doorheen staken. Ik herkende het van mij opa’s badkamer, hij leek er nooit moeite mee te hebben. Met enige tegenzin rekende ik hem af.

Eenmaal thuis besloot ik hem gelijk uit te proberen. Als eerst staarde ik een uur angstig naar het ding. Vervolgens keek ik een uur veiligheidsscheermes tutorials op Youtube. Daarna nam ik afscheid van mijn kat, maakte ik een beknopte erfenis op voor het geval dat ik een slagader zou raken en appte ik mijn moeder met de boodschap dat ik van haar hield. Ik smeerde mijn benen in met babyolie en pakte met lichte hartkloppingen het mes op. Met dichtgeknepen ogen bewoog ik het scheermes dichter naar mijn huid, ik wierp nog een wanhopige blik naar boven. Het mes raakte mijn huid en ik trok het voorzichtig naar boven. Alle angst die ik voelde, leek in deze cruciale seconden te verdwijnen. Ik kreeg het advies om geen druk te zetten en te scheren in korte halen. Het viel uiteraard allemaal reuze mee. Ik kreeg de smaak te pakken en ging door met mijn oksels. Ik waagde mij zelfs aan mijn bikinilijn in een dappere bui.

Ik maakte mijn het scheermes schoon en moest ik om mijzelf lachen. Ik voelde geen verschil met mijn oude plastic scheermes, mijn huid voelde wel veel fijner.

Lauren Singer had gelijk, het is echt makkelijker dan je denkt om duurzaam te leven, dacht ik terwijl ik tevreden over mijn benen wreef. Terwijl ik mijn haar in twee vlechten vlocht en mijn innerlijke Greta Thunberg channelde, zocht ik het internet af om inspiratie op te doen voor mijn volgende duurzame project. 

https://helpikwilduurzaamleven.blogspot.com/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *