50-jarige Henk overwoog zelfmoord:“De wilskracht om mijn belofte te houden, is uiteindelijk mijn redding geweest”

Waarschuwing: De informatie in dit artikel kan als schokkend worden ervaren. 

De wereld van Henk Koekenbier (50) was zwart en uitzichtloos. Vijf jaar geleden belandde hij in een zware depressie, waardoor hij zichzelf bijna van het leven beroofde. Toch wist hij de kracht te vinden om niet aan zijn negatieve gedachten toe te geven. Henk vertelt hoe het is om met zelfmoordgedachten te kampen en hoe hij uit deze donkere periode kwam: “Als ik nu terugkijk wilde ik niet dood, ik wilde de pijn stoppen.”

“Ik heb last van filmpjes die zich in mijn hoofd afspelen. Sinds de geboorte van mijn zoon gaan deze meestal over hem. Hij gaat dood, wordt verkracht of ik graaf hem op. Dit gaat zover dat ik het zelfs ruik ontbinden. De filmpjes zijn een uiting van de tweeledige dwangstoornis die ik heb. Daarnaast wil ik altijd controle hebben over situaties en de gedachten van mensen. Sociale gebeurtenissen zijn daarom heel ingewikkeld voor mij en kosten me enorm veel energie. Als ik bijvoorbeeld naar de verjaardag van mijn broer ga, weet ik precies welke mensen er komen. Toch ben ik er al twee weken van tevoren mee bezig: ik verzin grapjes, bedenk wat ik tegen wie ga zeggen en stel in mijn gedachten al vragen.

Sinds de geboorte van mijn zoon tien jaar geleden, is het één grote confrontatie geweest met mezelf en mijn eigen jeugd. In diezelfde periode overleed ook mijn vader. Hij is de kwade genius geweest die een hoop ellende veroorzaakt heeft door geweld, mishandeling en incest. Tot mijn vijfenveertigste leefde ik met allerlei issues, waarvan ik dacht dat ze normaal waren. Vijf jaar geleden ging het mis en klapte ik.”

Ondraagbare zielenpijn

“Na een heftige knieoperatie kwam ik vijf jaar geleden thuis te zitten. Ik kreeg een hoop morfine toegediend vanwege de pijn. Hierdoor raakte ik helemaal overprikkeld, waardoor de filmpjes in mijn gedachten ook steeds erger werden. Langzaam gleed ik weg in een depressie. Alles ging in slow motion, ik bewoog zelfs traag. De wereld leek zwart en uitzichtloos. Ik kon nog geen uur vooruitdenken. De zielenpijn werd zo erg, dat ik deze wilde stoppen. Ik ging steeds meer malen. Langzaam raakte ik ervan overtuigd dat het beter was als ik er niet meer zou zijn. Wat had mijn vrouw nou aan zo’n zwaarmoedige man? Voor mijn zoontje zou het ook beter zijn. Nu zou hij nog de kans hebben op een andere vader. Omdat hij nog zo jong was, zou hij zich mij niet goed kunnen herinneren. Ik wilde dood. Ik moest de pijn stoppen.

Mijn vrouw merkte dat het enorm slecht met me ging en sleepte me mee naar de huisarts. Ik werd gelijk doorgestuurd naar de GGZ in het ziekenhuis, maar het duurde nog een paar dagen voordat ik daar terecht kon. Ik moest de huisarts en mijn vrouw beloven dat ik mezelf in de tussentijd niets zou aandoen. Die drie dagen hield ik heel vastberaden mijn belofte.

Dat ik de wilskracht hiervoor kon vinden, kwam gek genoeg door mijn vader. Hij is vroeger niet één belofte nagekomen die hij mij deed. Wanneer hij s ’avonds had gedronken zei hij tegen mij: ‘Henk, morgenochtend gaan jij en ik om vijf uur samen vissen.’ Ik kon als klein jongetje de hele nacht niet slapen van de opwinding. Maar vervolgens bleef hij de hele dag in zijn bed liggen en hebben we nooit een vis gevangen. Hierdoor nam ik mezelf voor: als ik later iets beloof, moet ik het ook doen. Dit is uiteindelijk mijn redding geweest.”

Voedingsbron voor depressie

“Bij de GGZ werd het meteen duidelijk dat ik moest blijven. Ineens zat ik tussen allerlei vreemde mensen met stoornissen. De eerste weken sliep ik amper, doordat ik het niet durfde los te laten om mijn ogen dicht te doen.

Uiteindelijk werden er meerdere diagnoses bij me gesteld. Dit voelde als een enorme opluchting. Eindelijk kreeg ik de bevestiging dat het niet aan mij lag. De klachten waar ik sinds mijn jeugd mee rondliep, waren veroorzaakt door de aandoeningen die ik had. Naast een dwangstoornis bleek ik ook een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis te hebben. Daar kwam nog bovenop dat ik een posttraumatische stressstoornis opgelopen heb door mijn onveilige jeugd. Samen met de filmpjes van mijn dwangstoornis bleek dit een enorme voedingsbron voor een depressie.

Na drie maanden in de instelling gezeten te hebben, mocht ik naar huis. Ik probeerde mijn leven zo goed mogelijk op te pakken, maar fulltime werken lukte niet. Ondanks mijn medicijnen tegen depressie, kreeg ik een jaar later een terugval. Opnieuw werd ik voor drie maanden opgenomen.”

Een pilletje per dag

“Toen ik thuiskwam, ging ik met kleine stapjes vooruit. In het begin kreeg ik thuiszorg en de eerste jaren volgde ik actief dagbesteding. Dat was fantastisch. Ik sprong op de fiets, kon een paar uurtjes creatief zijn en was daarna zo weer thuis. Op deze manier zat ik niet alleen weg te kwijnen in huis en konden ze een vinger aan de pols houden. Ik ga hier nog steeds twee dagen per week naartoe.

Sinds mijn tweede opname heb ik geen last meer gehad van depressieve gedachten. Dankzij de juiste medicijnen zijn de diepe dalen weg. Ik mag hier nooit zomaar mee stoppen of het gebruik van medicijnen zonder begeleiding afbouwen. Maar dat wil ik ook niet, dat zou ik niet durven. Laat mij maar één keer per dag een pilletje slikken, waardoor ik me fantastisch voel.

Als je me nu vraagt hoe het met me gaat, kan ik oprecht zeggen dat ik me goed voel. Ik zie het leven weer zitten. Maar ik moet wel oppassen dat ik niet te veel hooi op mijn vork neem, want dan spelen de filmpjes in mijn gedachten erger op. Ik zou mensen die met zelfmoordgedachten rondlopen mee willen geven om het niet te doen. Het is zo verschrikkelijk zonde. Je zal niet altijd in die depressie blijven. Medicijnen en goede hulp kunnen je er weer bovenop helpen.”

Denk jij aan zelfmoord of maak je je zorgen om iemand anders? Bel 0900-0113 of chat via 113.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *